Met pessimistische voorspellingen over de toekomst van de sector ben je bij Kenji Taveirne aan het verkeerde adres. Hij is pas twintig, maar sinds begin juli wel de trotse eigenaar van DBH De Kiosk in Oudenburg. Een stap waar hij nog geen seconde spijt van heeft gehad.
Een kwartiertje te vroeg aankomen op een reportageafspraak kan nooit kwaad. Zeker wanneer je langsgaat in een krantenwinkel en vanop je parkeerplek de deur in de gaten kan houden. Een eerste conclusie: DBH De Kiosk is een drukbezochte plek.
Misschien heeft de felle groene gevel daar wel iets mee te maken. Een nieuw likje verf is een van de plannen voor de nabije toekomst, maar het zal wellicht toch dezelfde kleur zijn. “Het is heel belangrijk om op te vallen”, beseft de jonge zaakvoerder. “En om het verleden te respecteren. Aan het logo op de ruit kom ik evenmin.”
20-jarige met een wedkantoor
Kenji nam de winkel in het West-Vlaamse stadje over van zijn schoonvader Kris. Dat die de nochtans goed draaiende zaak van de hand wou doen, had een opvallende reden. “Ook zijn vrouw Annabelle had een dagbladhandel, maar dan in Gistel. Ze werkten elk van ’s ochtends tot ’s avonds, zagen elkaar veel te weinig en wilden daarom samen een onderneming beginnen. Intussen baten ze een frituur uit in Torhout.”
Een verkoop aan Kenji, die eerst een jaartje als metser in de bouw had gewerkt, was meteen een optie, maar leek gezien zijn jonge leeftijd niet aan de orde. Dachten ze. “Achterin de winkel hebben we een ruimte met toestellen van Golden Palace, Bingoal en Magic Betting. Wat blijkt: hoewel je 21 jaar moet zijn om te spelen – iets wat ik streng controleer, net als bij de verkoop van rookwaren en alcohol – mag je al vanaf je 18e een wedkantoor uitbaten.”
Een succesvolle leningaanvraag later was de overname beklonken. Met dank ook aan de schoonouders, want Kenji mag de grote voorraad sigaretten over een langere termijn afbetalen – het voordeel van zaken doen met je familie.
7 op 7 open
Sportweddenschappen aanbieden, het is niet iets wat elke winkel doet. “Of het wedkantoor andere klanten aantrekt? Ja, maar geen slechte klanten. Alles verloopt hier correct en respectvol, van twee kanten.”
De sportweddenschappen hebben een dubbel nut. Naast de extra inkomsten laten ze uitbaters toe om 7 op 7 geopend te zijn. “Geen sluitingsdag hoeven inlassen, dat is toch een troef. Mensen kunnen hier altijd terecht voor hun krant of om iets te drinken. Ik heb veel vast cliënteel.”
Dankzij het systeem van de flexijobs kan Kenji met name op zaterdag en zondag, wanneer de winkel respectievelijk van 7u tot 18u30 en van 9u tot 14u open is, op hulp rekenen. “Gelukkig, want zo kan ik zelf vrij nemen in het weekend. Anders was het niet haalbaar geweest.”
‘Krantenwinkel’: enkel nog een naam (en een voorwaarde)?
Hoewel de persverkoop ook in DBH De Kiosk op een lager pitje staat – terwijl Kenji’s schoonvader vroeger nog een heuse krantenronde deed, zijn er vandaag nog slechts vijftien klanten die dagelijks hun dagblad komen halen – hebben bezoekers er nog steeds keuze uit honderden magazines. “We kunnen niet anders. Je moet 200 titels hebben om een gokvergunning te kunnen verkrijgen.” Een achterhaald systeem, oordeelt Kenji. “Er zou een breder palet aan voorwaarden moeten bestaan, zoals een bepaalde Loterij-omzet. Nu kopen we sommige boekjes nog in tweevoud aan, om dan evenveel exemplaren te retourneren ...”
De jeugdige uitbater ziet vooral toekomst in krantenwinkels die ook eten en drinken verkopen. “Al hoeft de term krantenwinkel daarom niet te verdwijnen. Tabacoshop of iets dergelijks nodigt toch minder uit.” Wel houdt hij het voorlopig op kleine snacks. “Ik voel op zich wel iets voor een broodjesservice, maar daar zou ik meer plaats én meer personeel voor moeten hebben.”
Wat de kranten betreft, voelt Kenji overigens een frustratie opborrelen bij de mensen. “Er schort iets aan de leveringen. Meer en meer buurtbewoners komen bij ons aankloppen met een bon, als alternatief voor een krant die weer niet in hun brievenbus belandde.” In zekere zin een goede zaak voor de dagbladhandelaar, maar niet voor de pers an sich. “Mensen hebben het daardoor nog meer gehad met de kranten.”
Geen pakjespunt
De producten van de Nationale Loterij blijven het wel goed doen in de winkel – met ook opvallend veel jongere spelers, mede dankzij het woningbudget op elke laatste zaterdag van de maand – en ook de rookwaren gaan nog altijd vlot over de toonbank. “Daarbij vind ik het wel spijtig dat slechts een fractie van de steeds hogere prijzen naar de verkopers gaat ...”
Voor andere ingrepen zal er eerst nog wat gespaard moeten worden, maar de stockageruimte op de benedenverdieping heeft Kenji wel al herschikt. Met ook nog heel wat plaats boven, is het mogelijk om een grote voorraad in te slaan. Een pakjespunt zal DBH De Kiosk echter nooit zijn. “Afgaand op de vragen die ik daarover krijg, heb ik niet de indruk dat zulke klanten erg vriendelijk zijn. Het lijkt me veel werk voor weinig return. Als ik zelf elders een pakje ga ophalen, kijk ik trouwens ook niet rond naar de rest van het assortiment.”
In de zaak zelf is er weinig ruimte voor nieuwe producten, dus die zijn vooralsnog niet aan de orde. Tot grote tevredenheid van de klanten zet de nieuwe eigenaar het huidige aanbod gewoon voort, met ook heel wat wenskaarten en een telecomservice. “Oudere mensen helpen om nieuw beltegoed op hun telefoon te zetten, dat blijf ik zeker doen. De winstmarge is beperkt, maar het is belangrijk om de locals bij te staan.”
Digitalisering
Als lid van Gen Z kijkt Kenji logischerwijs uit naar digitale tools die hem in zijn dagelijkse activiteiten kunnen ondersteunen. Zo was de (verplichte) omslag naar elektronische facturatie via Peppol voor hem een godsgeschenk. “Ik snap niet dat sommige winkeliers daar moeite mee hebben. De installatie verliep erg soepel en het systeem is een heel goede upgrade – ik hoef me niets meer aan te trekken van de leveranciersfacturen; alles gebeurt automatisch.”
Bij de sportweddenschappen droomt hij van een eengemaakt systeem voor identiteits- en leeftijdscontrole. “Sommige toestellen hebben een paspoortscanner, andere niet. Nog beter zou een ingebouwde camera zijn, die de foto op het paspoort vergelijkt met de speler. Dan hoef ik zelf niet elke keer van mijn toog naar de speelzaal te lopen.”
In camera’s voor leeftijdschecks bij de aankoop van rookwaren of alcohol gelooft hij echter niet. “Die zijn niet alleen erg duur; als ze zich vergissen, is de boete nog altijd voor mij.”
Wat brengt de toekomst?
Dat het aantal dagbladhandels over het algemeen een dalende trend kent, schrikt Kenji helemaal niet af. “Ik heb allesbehalve spijt van mijn beslissing om in deze stiel te stappen. Integendeel: ik doe het heel graag en acht het momenteel niet onwaarschijnlijk dat ik tot mijn pensioen dagbladhandelaar blijf.”
Daar voegt hij wel een ‘maar’ aan toe. “Het moet natuurlijk wel behapbaar blijven. Dat de supermarkten binnenkort opnieuw rookwaren mogen verkopen, is bijvoorbeeld geen fijn nieuws. Tabak hoorde niet bij voeding, en nu plots weer wel? Gelukkig zeggen veel winkels dat ze zich er niet meer aan gaan wagen.”
Meer concurrentie in tabaksverkoop: supermarkten mogen straks opnieuw rookwaren aanbieden
Lees onze eerdere winkelreportages
